Dioda LED (Light Emitting Diode) jest diodą zbudowaną z półprzewodnika. Emituje światło w podczerwieni i w wielu widzialnych kolorach. Służy nie tylko do ozdabiania, ale do wielu praktycznych rzeczy.
W 1907 roku Anglik Henry Joseph Round odkrył zjawisko elektroluminescencji (jego nazwa została wymyślona dopiero w 1936 roku przez George'a Destriau). Obserwując kryształ węglika krzemu (SiC), zauważył wydobywające się z niego niewielkiej wielkości światło. Odkrycie to zapoczątkowało serię prób wydobycia większej ilości światła. W 1962 roku po raz pierwszy zaprezentowano diody LED, które emitowały jedynie światło w podczerwieni (wykorzystano je w czujnikach fotoelektrycznych). Diody o świetle czerwonym udało się wyprodukować pod koniec lat 60. zespołowi Nicka Holonyaka. 1971 rok przyniósł nowe kolory diod: zielone, pomarańczowe i żółte. Barwy te uzyskano dzięki użyciu fosforku galu. Na powstanie diod niebieskich trzeba było czekać aż do początku lat 90. Nieco później Isamu Akasaki i zespół Shuji Nakamury zastąpili węglik krzemu azotkiem galu. Zamiana umożliwiła obniżenie kosztów produkcji przy wielokrotnym zwiększeniu jasności diod. Zastosowano także domieszkę indu, mając na uwadze większą skuteczności niebieskich LED-ów. Pierwsza biała dioda powstała w 1995 roku. Białe diody (oraz w innych barwach) produkuje się z niebieskich dzięki pokryciu ich fluorescencyjnym fosforem. Aktualnie dostępnych jest wiele odmian bieli białych LED-ów.
Dioda LED produkowana ze związków organicznych to dioda OLED (Organic Light-Emitting Diode). W 1989 roku odkryto właściwość emisji światła w polifenylenowinylenie, oddziałując na niego napięciem elektrycznym. W 2007 roku firma Sony wyprodukowała wyświetlacz oraz telewizor, korzystające z technologii OLED.